3 เดือนเห็นจะได้พ่อกลับมาหาแม่พร้อมยอมรับความผิดเพราะอะไรรู้ไม๊? อะไรดลใจเค้าให้ไปหาหมอไม่รู้ หมอบอกว่าหมันที่ทำไว้มันหลุดประมาณนี้ พ่อเลยเข้าใจว่า คุณนายวารินคือนางเอกนอกจอตัวจริงรีบวิ่งไปขอคืนดี กลับสู่นิเวศสถานอะรายประมาณนั้น
เค้าเกิดมาปากแดงเหมือนลูกนกแม่บอกว่างั้น เลยตั้งชื่อให้ว่า "นก" ส่วนป้าส้ม ซึ่งเป็นพี่สาวคุณนายวารินเนี่ยก็เป็นแฟนคลับนางสาวไทย รู้สึกปี พ.ศ.2515 กนกอร บุญมาจะได้เป็น นั่นเป็นที่มาของชื่อจริง และไม่อยากจะบอกว่า โตมาในชั้นเดียวกันทุกที่เลยนะ จะต้องมีกนกอรอย่างน้อย 3-4 คน คราวนี้จำไว้เลยนะ ใครยังไม่มีลูกอย่าได้ตั้งชื่อลูกตามนางเอกหนัง ตามละคร เพราะพอมันโตไปมันจะมีเพื่อนชื่อเดียวกันเป็นโหลๆ โคตรรำคาญอ่ะ เรียกชื่อทีเดียวแม่งหันกับ 4 คนชื่อมีเยอะแยะค่อยๆหากันไปนะ
เอาเป็นว่าเพราะพ่อเป็นข้าราชการไง ต้องย้ายทุกๆ 3-4 ปี ดังนั้นดิฉันจึงเสด็จพระราชดำเนินหลายแห่งมากเลยทีเดียว แต่เกิดที่นครสวรรค์นะ แม่บอกคลอดยากมวาก หมอต้องดึงเท้าออกมาเพราะไม่กลับหัว แม่บอกมันขี้เกียจตั้งแต่อยู่ในท้องเห็นจะจริง ออกมาแล้วก็ไม่ยอมร้องอีกนะ จนหมอถอดใจจะทิ้งขยะแล้ว แม่เล่าอย่างเงี้ย เสือกร้องขึ้นมา
อยู่นครสวรรค์ 3 เดือนก็ย้ายไปพะเยา ลำปาง เชียงราย แม่บอกว่าตอนเด็กๆ ดั๊นพูดภาษาแม้วได้ด้วย อู้กำเมืองก็ได้ ตอนนี้ก็ได้นะแต่มันจะเพี้ยนหน่อยๆ แต่ฟังเข้าใจหมด พอประมาณป.3 ย้ายไปขอนแก่น ยโสธร คราวนี้ก็เว้าลาวเลยคับพี่น้อง
จำได้ว่าไปแรกๆซื้อส้มตำมากินต้องมีถ้วยใส่น้ำเปล่าไว้ ใช้มือกินนะจำได้ หยิบมาละลายในน้ำก่อนสักหน่อยแล้วค่อยกิน อ่ะ ไงล่ะ ของเค้าดีจริงรัยจริง เผ็ดกูก็จะกิน
ที่บ้านมีคนขับรถชื่อบุญมี คนสวนชื่อไพทูรย์ กับอีก 2 คนจำชื่อไม่ได้แล้ว จำได้สองคนเพราะบุญมีมีหน้าที่ไปรับ-ส่งที่โรงเรียน ตอนกลางวันก็หิ้วปิ่นโตสูง 5 ชั้นไปส่ง มีข้าว 2 อย่าง,กับข้าว,ส้มตำ,ของหวาน แบบนี้ทุกวัน เพื่อนดิฉันจะเยอะมากนะคะ สุมหัวมารุมกินด้วยกันแบบนี้ทุกวัน ส่วนไพทูรย์มีหน้าที่ทำการบ้านวิชาการงาน เช่นร้อยพวงมาลัย,จักสาน,เย็บปัก อะไรต่างๆเหล่านี้ ดังนั้นดิฉันจึงทำอะไรไม่เป็นเลย ณ จุดนี้ ล่าสุดกระเป๋ากระเกงสามีขาด ดิฉันก็เอากาวตราช้างไปหยอด มันก็โอเคนะบอกให้ ลองดูดิ
ตอนป.6 นี่แหละที่แม้ให้ไปเรียนเทนนิสกับครูคนหนึ่งชื่อมรกต เรียนไปเรียนมาก็เก่งซะงั้นได้เป็นตัวแทนจังหวัด เสร็จแล้วเป็นตัวแทนเขตไปแข่งระดับประเทศ ฮึดมากตอนนั้นดูหนังญี่ป่นเรื่องยอดหญิงสิงห์เทนนิส นางเอกเค้าฝึกแบบตีลูกเทนนิสกับต้นไม้อ่ะ เก่งป่ะล่ะ ก็มันหนังนี่เนอะ เราก็เอาบ้างแต่เลาไม่ใช่หนังอ่ะนะ สุดท้ายได้ไปแข่งในกรุงเทพ เด็กบ้านนอกเข้ากรุงเทพแระทีนี่
ไปเดินมาบุญครองจำได้ ซื้อกระโปรงเทนนิสเยอะแยะเลย เพราะสวยมากรายเง้ กางเกงในด้วยสำหรับใส่เล่นเทนนิสอ่ะ จับฉลากได้แข่งกับชาวญี่ป่น โห คนดูเยอะมาก ปรากฏแพ้ ราบคาบ ร้องไห้บอกแม่ "หนูไม่เล่นแล้ว" คุณนายวารินจัดไป ไม่เล่นก็ไม่ต้องเล่นลูก แม่พาไปเล่นสเก็ตก็ได้ เป็นไง ไม่งั้นได้เป็นแฟนภราดรไปแล้วป่านนี้
พอมัธยมย้ายไปชลบุรี สุพรรณบุรี แล้วพ่อมาปลดเกษียณซะ เลยซื้อบ้านอยู่แถวปทุมธานีนี่แหละ มาเรียนม.2-ม.3 ที่ปทุมธานีนะ คราวนี้ไม่มีคนสวน ไม่มีคนขับรถแล้วนะ พ่อแม่ไปส่งไปรับ โรงเรียนนี้ต้องข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา มีเรือใหญ่ๆนักเรียนลงไปพร้อมๆกันเยอะมากอ่ะ คุณนายวารินลงไปส่งถึงโป๊ะเลยคับพี่น้อง นักเรียน80คนเต็มเรือรวมดั๊นด้วย คุณนายวารินโบกมือเหมือนไปส่งที่สนามบินอ่ะ พร้อมตะโกนว่า "เดินทางปลอดภัยนะลูก"
คงไม่ต้องอธิบายว่ากูทำเป็นไม่รู้จักดีกว่า ใครลูกหล่อนยะ ประมาณนั้น อายอ่ะ มุดน้ำหนีได้มุดไปแล้ว ผ่านเรื่องนี้ดีกว่า
มีวันนึงเห็นเพื่อนรุ่นพี่ทำวิชาแคลคูลัส แค่ชื่อก็ไม่อยากจะเรียนแล้ว กลับมาบอกแม่ "แม่หนูไม่เรียนต่อม.4นะ มันยาก" คุณนายวารินพาไปโน่นเลยปวช.เซนต์จอห์น บ้านอยู่ปทุมนะ ตื่นตี 4ไปถึงโรงเรียนลอกการบ้าน กินข้าว โรงเรียนเข้า 6 โมง 15 เลิกเรียน 12.00 เสร็จแม่มารอที่ MK เซ็นทรัลลาดพร้าว แบบนี้ทุกวันค่ะ
เดินห้างอยากได้ไร ชี้ คุณนายจัดให้ กระเป๋าโดมอน โซดา ใบละ 1000 ขึ้นอ่ะ ถูกๆ 700 คุณหนูนกมีความสุขมากอ่ะชีวิต เรียนจนจบด้วยเกรด 3.33 จำได้ ไม่ต้องถามเรื่องฟงแฟน ไม่มีกะเค้าเพราะมีหน้าตาเป็นอาวุธอย่างที่เห็น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น