17 กรกฎาคม 2554

รักแรก

วันนึงคุณนายวารินก็พาไปโบสถ์คริสต์แถวบ้าน เพื่อมาเรียนภาษาอังกฤษกับฝรั่ง    ในห้องเรียนเค้าให้เขียนป้ายชื่อตั้งไว้หน้าโต๊ะ มองป๊าดไปเจอ JOHN สะกิดแม่ "ฝรั่งแม่งยังมาเรียนอีกเหรอเนี่ย"  พอคนชื่อ John แนะนำตัว ก็คิดในใจ "มันไม่ใช่ฝรั่งนี่หว่า"  แต่พอเค้าพูดไทยก็ไม่ชัดอีก คิดต่อ "สงสัยลูกครึ่งว่ะ" หน้าตาหล่อมวากอ่ะ เหมือนจอห์นนี่ แอนโฟเน่ไงงั้นขอบอก แอบเก็บคำถามไว้ในใจมึงเป็นใครหน้าตาดีชิหาย แม่ยังชอบอ่ะ

ข้ามไปเลยนะ รายละเอียดก็อย่างที่รู้เขารู้เรา คนเราชอบกันก็ทำไปเป็นคุยอะไรเงี้ย กระแดะกระแดะไปเดี๋ยวก็สนิทเอง ปรากฏว่าสองแม่ลูกนี่ไปโบสถ์คริสต์กะเค้าทุกอาทิตย์ว่างั้น ไปเรียนเสร็จยังไม่ร้องเพลงกะเค้าด้วย คราวนี้ก็เลยกลายเป็นสมาชิกไปเลยดิ ไปบ่อยจัดไง กินข้าวฟรีตอนกลางวัน กินเสร็จเล่นปิงปองกัน ไปกินข้าวกัน อะไรมันจะสนุกสนานเนอะ

ประเด็นจุดหักเหชีวิตอยู่ตรงนี้ค่ะท่านผู้ชม  คุณนายวารินของดิฉันได้พบรักใหม่ ณ ตรงนี้กับหนุ่มอ่อนกว่าราว 20 ปี ชีก็เลิกกับสามีเลยทีนี่ กูงานเข้าแระ ตอนนั้นเรียนมหาลัยน่าจะขึ้นปี 2 นะ ก็เข้าใจแม่นะเพราะว่าพ่อเนี่ยพอปลดเกษียนแล้วเค้าก็ไม่เคยอยู่บ้านเลยไง คุณนายเค้าคงโหมดเปลี่ยวรายเง้ แต่มันไม่แค่นี้อ่ะดิคับพี่น้อง

สามีภรรยาเลิกกันแล้วก็เป็นคนอื่นเนอะ ไอ้เราคนหนึ่งพ่อ คนหนึ่งแม่ ไม่ใช่คนอื่นนี่นา แล้วไงต่อละทีนี่

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น