ความใฝ่ฝันคือรวยแล้วได้เที่ยวคงไม่พ้นแอร์โฮสเตส นังจอยพาตระเวนสมัครแอร์ ไปหลายที่จำได้ว่ามี Jal China Airline Lufthans ไม่ติดสักที่อ่ะ ก็อธิษฐานขอพระเจ้าไป (เออ ไม่รู้เป็นไรนะ เป็นพุทธแต่ก็ขอจังพระเจ้าเนี่ย) พระเจ้าหนูอยากได้เงินเดือนหมื่นอัพนะ ไม่ค่อยเลยเนอะ
ในที่สุดมาสมัครที่ Duty free shop ตอนนั้นอยู่ที่ world trade center ก็ได้เลยเป็น รีเซฟชั่น เงินเดือนเริ่มที่ 12,000 บาท สนุกดี พนักงานทั้งหมดที่เค้ารับ 400 คนนะ จบป.ตรีหมดเลย ทุกคนต้องพูดภาษาอังกฤษได้เพราะขายชาวต่างชาติส่วนใหญ่ แต่เค้าเลือกประมาณ 14 คนจากหลายพันคนมาเป็นรีเซฟชั่นที่ต้องนั่งทำบัตร shopping card ให้กับลูกค้า แล้วอธิบายวิธีการซื้อของ เพราะลูกค้าจะไม่ได้สินค้าทันทีจะได้ตอนขาออกจากประเทศ
เราก็จับผลัดจับผลูเข้าไปได้ไงไม่รู้ ไปถามคนข้างๆเค้าจบ เอแบคงี้ ธรรมศาสตร์งี้ เกษตร์งี้ อีกคนมาจาก ลอนดอน พ่อแม่รวยมาทำงานทำไมเนี่ยยังคิดอยู่ตอนนั้นน่ะนะ ก็สนุกดี เจอฝรั่ง จีน ญี่ป่น ฮาฮา มีครั้งหนึ่งจำได้ผู้ชายญี่ปุ่นคงไม่ปกติหรอก มันซื้อกระป๋องใส่น้ำ DKNY อันละ 1,500 แจกพวกเราคนละอันอ่ะ ไม่รู้มันชอบใครมันหว่านซะกว้างเลย
ตอนเจอลูกค้าอินเดียครั้งแรก พอเริ่มอธิบาย "This is your shopping card pleas show this card when you would likt to buy our produce." มันก็สั่นหัว นึกภาพออกป่ะ ไม่ใช่ส่ายหน้านะ แต่มันสั่นขึ้นลงไปข้างๆ ไม่ใช่พยักหน้านะ ไอ้เราก็พูดไปก็คิดในใจมึงงงหรือกูพูดไม่ชัด ตัดสินใจถาม
"Do you understand!" มันตอบ "Oh yes" พร้อมกับสั่นหัวแบบของมันอีกนั่นแหละ เราก็พูดต่อจนจบกระบวนการ เป็นอันได้เรียนรู้ไปเรื่อยๆ ว่า อินเดียมันเข้าใจมันจะสั่นหัวแบบนั้น เพราะทุกคนที่เป็นอินเดียมาจังหวะเดียวกันหมด อุแม่เจ้าโคตรเสียสมาธิกูเลย
ทำไป 3-4 เดือนนายเลื่อนขั้นให้เป็น Tour-Co-ordinator เงินเดือนขึ้นเป็น 15,000 บาท รับปากเรียบร้อยว่าโอเคแต่ตอนนั้นยังไม่รู้ตัวว่าท้องแล้วไง ตอนหลังไปตรวจเพราะประจำเดือนไม่มาเลยชัวร์ว่ามีลูกแน่แล้วเรา คุณพี่ยอห์นก็เลยไม่อยากให้ทำงานที่นี่ เพราะมันต้องเจอควันบุหรี่โฮกอ่ะ ทัวร์จีน ทัวร์ญุ่ปุ่นลงทีเหมือนไฟไหม้อ่ะ ควันไปไหน เลยไปบอกนายขอออกด้วยเหตุผลคือมีลูกแล้วมันอันตรายกับสุขภาพ
เค้าก็บอกว่าคลอดแล้วค่อยกลับมาทำละกันไรงี้ เราก็โอเคโอเคบ๊ายบาย
หารู้ไม่ว่าเราได้งานเป็นเลขานุการที่ทำงานพี่ยอห์น นายเค้าเป็นฝรั่ง 2 คน ผู้หญิงโสดพูดไทยชัดมวากกกกขอบอก อยู่เมืองไทยก่อนเราเกิดนิดหน่อยว่างั้น นายคนนึงเคยไปซื้อของในตลาดคือด้วยความพูดไทยชัดมากไง แม่ค้าเลยบอกว่า "หน้าตาเหมือนฝรั่งเลยเนอะ" อ้าวป้า ก็เค้าเป็นฝรั่ง แต่พอดีพูดชัดมากไงจนแกคิดว่าเป็นคนไทยจริงๆ
ก็ไปช่วยเค้าได้เงินเดือน 7,000 บาท ตอนนั้น เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ.2539 ก็ทำมาเรื่อยๆจนลูกอยู่ ป. 2 ถึงย้ายออกมาอยู่ปทุมธานี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น